ايشان در كتب سير و تواريخ و اخبار نبويّهء فريقين موجود است و قابل انكار نيست ؛ كفايت مىكند از براى اثبات اين مدّعى ، غيبت جناب يونس عليه السّلام از قوم خود ، بلكه از همه جنبنده در زمين و بلكه در زير زمين ، غير از آن ماهى كه در شكمش قرار گرفت به نصّ قرآن مجيد و هيچ مسلمى نتواند به جهت اين غيبت ، سلب نبوّت از او كند كه در اين مدّت مفارقت از امّت و سير در كشتى و در شكم ماهى تا زمان عود به قوم خود ، نبى نبود و نبوّت او يا غير او ، داير مدار حضور و تسلّط باشد كه گاهى برود و گاهى بيايد و پيغمبر گاهى رعيّت و تابع شود . چه بالبديهه خلق از اين دو صنف بيرون نباشند و چنين احتمال سخيف و قول بديهى البطلان را تا كنون كسى نداده و نيز زمان انفراد ايشان ، چون امّتشان هلاك مىشدند . چنان چه ثعلبى و غيره روايت كرده‌اند : هر پيغمبرى كه امّت او به عذاب الهى هلاك مىشدند ، مأمور بود كه بيايد در مكّهء معظّمه بماند و عبادت خداوند كند تا اجلش در رسد و اوضح و اعجب از همه ، خفا و غيبت نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم از امّت خود ؛ چنان چه در سيره حلبيه برهان الدين شافعى و غير آن از ابن اسحاق مروى است كه آن جناب ، سه سال مختفى بود . بعد از نزول سورهء مباركهء : يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ قُمْ فَأَنْذِرْ در خانهء ارقم و مردم را در نهانى دعوت مىكرد . چون مىخواستند نماز كنند با چند نفرى كه ايمان آورده بودند ، مىرفتند در بعضى درّه‌هاى كوههاى مكّه و پنهان مىشدند و نماز مىكردند . بلكه در آنجا تقويت كرده كه مدّت استخفاى در خانهء ارقم ، تا آن كه دعوت را ظاهر نمود ، چهار سال بود و همچنين مدّتى در شعب ابى طالب محصور ، بلكه محبوس بودند و نيز در غار و مدّتى پس از آن ، بلكه در تمام ايام بعثت ، قهر و سلطنتى نداشتند كه انفاذ كنند آن امور را ، جز دعوت به توحيد و رسالت و اندكى از اعمال جوارحيه . بنا بر سياق سؤال ، بايستى العياذ باللّه سلب كرد نبوّت را از آن جناب در اين مدّت مذكوره و چنين شخص از دايرهء اسلام بيرون است . ثانيا : تصريح علماى اهل سنّت است بر اين كه قهر و سلطنت فعليّه ، شرط در نبوّت و امامت نيست كه چون مفقود شد ، برود .